خدارو شکر

خدارو شکر

 

 

خدارو شکر که با من همیشه می مانی

وگرنه هر نفسم بی خود است مجانی

 

پلی که بین دلم با خداست بی تردید

تویی و علت آن را خودت نمی دانی

 

شکوفه های نگاهت بهار دائم من

چه در هوای بد و گرم یا زمستانی

 

شبیه جلوه ی خورشید می شوی حتی

به زیر چادر شبهای سرد ِ بارانی

 

نمازخانه ی قلبم نماد بودن توست

که سر گذاشته بر سجده گاه ربانی

 

عبور ثانیه ها با حضور تو تند است

چه خوب بود اگر که نمی شدند آنی

 

 

▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀

ثبت شده در سایت شعر نو 

http://www.shereno.com/11576/11154/142001.html




/ 2 نظر / 15 بازدید
فریما

سلام غزل زیبایی بود .مرا به لحظه های شیرینی برد که گر چه قدیمی اند اما استوار و پابرجا. راستی اگه کیش اومدیم چطوری شما رو زیارت کنیم؟